AdoboChannel

Isinuka Ko, Kakainin Mo Pa?

Whiteangel — Mon, 20 May 2013 12:11:06 +0000

Haliparot. Yan ang tawag sa kanya ngayon ng mga tao.

Maganda, matangkad at matalino si KC. Makikita naman iyon kung pa’no n’ya dalhin ang sarili. Nakapagtapos s’ya sa isang kilalang eskwelaha sa kanilang lugar. Nakapagtrabaho sa isang magandang kumpanya.

Marami ang humahanga sa kanya at naiinggit. Almost perfect kasi s’ya, pangarap maging katulad ng kababaihan at pangarap maging jowa ng kalalakihan.

Pero magtatatlong taon na sila ng kanyang boyfriend na si Josh. Maganda naman ang takbo ng relasyon nila. Perfect din ito gaya n’ya. Wala s’yang maiipintas kay Josh dahil mahal na mahal s’ya nito. Doon na nga minsan natutulog si Josh sa bahay nila at tanggap naman ng pamilya ni KC iyon.

Pero ang nakatutulig na balita ang gumulantang sa mga tao ay ng maghiwalay si KC at Josh. Marami ang nagtaka, marami ang naghinayang sa samahan nila. Pero siguro ganoon ang buhay minsan may mga relasyong nagtatapos dahil iyon ang dapat at nakatakda.

Ngunit sa likod pala ng malaanghel na mukha ni KC ay may tinatago s’yang isang masamang imahe. Marami ang kumampi sa kanya sa KC-Josh break-up pero sa totoo lang s’ya pala ang may kasalanan sa likod ng tabing na ginawa nila. Akala nila s’ya ang mas kawawa dahil s’ya ang babae, pero mali sila. Mali sila dahil para kay KC madaling utuin ang tao, at madaling maging artista sa harap ng camera.

Bali-balita ngayon ang pagpatol nito sa pinsan nitong may syota ng iba. Bali-balita ang pagsasama nila sa madalim na tabing hanggang mag-umaga.

“Walang hiya!”

“Isinuka na ‘yan ng iba!”

“Puta si KC!”

“Tinalo ang pinsan? tangna mo KC!”

Ilan lang ‘yan sa mga masasakit na salitang ibinabato sa kanya ngayon.

Marami ang nagalit, marami ang nanghusga. Para sa kanila malaking pagkakamali ang ginawa niya.

Ayaw rin sa kanya ng Ina ng lalaki. Pero sa lahat ng ‘yun, sa lahat ng masasakit na salita at panghuhusga sa kanya; taas noo pa rin s’ya. Taas noo niyang ipinaglalaban hanggang ngayon ang relasyon niya sa pinsan niya.

“Mahal ko s’ya!” ‘yun ang sigaw niya sa mga taong gusto s’yang sirain. Sa mga taong makikitid ang utak. Sa mga taong hindi makaintindi sa nararamdaman niya.

“Gusto ko mang takasan ang sitwasyong ito pero hindi ko magawa. Lahat tayo may ipinaglalaban at ang ipinaglalaban ko ngayon ay ang relasyon at pagmamahal ko para sa kanya. Sana maunawaan n’yo ako, sana intindihin n’yo ako.Yun lang ang tangi kong hinihiling sa inyo.”

Masasabi n’yo bang malandi, haliparot si KC dahil nagmahal lang s’ya? Masasabi n’yo bang mali s’ya sa ginawa niyang desisyon? Maaring nang-agaw s’ya ng pag-aari ng iba, ngunit kung titingnan ngayon nagmahal lang s’ya.

At sa mga taong naninira sa kanya, wala kayong karapatang husgahan s’ya. Tao lang rin s’yang nagkakamali at nagmamahal.

Mahal n’ya ang taong iyon kaya maging masaya na lang tayo sa kanila.

I’m against them rin, pero buhay na nila ‘yun at wala tayong karapatang manghimasok at turuan sila kung ano ang gusto nilang gawin.

Eh ano kung malandi s’ya? Malandi rin naman ako.

Hinagpis Ng Nangungulilang Ina

Adelle Juliata Esic — Sun, 19 May 2013 01:17:15 +0000

Isang mahalumigmig na hapon habang kami ay magkaangkas sa motor ng aking asawa papunta sa bayan, nagmamadali kami kasi may importante kaming bibilhin. Sa hindi inaasahan; biglang bumuhos ang napakalakas na ulan, ngunit napagpasyahan naming dumiretso na lang sa aming pupuntahan para makauwi na agad. Basang-basa na kami. Habang nagbibiyahe sa madulas na kalsada ay biglang tumirik ang aming motor, pakamot-kamot sa ulo ang aking mister kasi hindi niya nadala ang kanyang gamit sa pagkumpuni, kailangan naming makakita ng vulcanizing shop, ngunit malayo pa kami roon.

Hila-hila niya ang motorsiklo at ako naman kahit nanginginig sa ginaw ay tumutulong din ako sa pagtulak dito. Nagkakatinginan na lang kami dahil malayo pa kami sa kabihasnan, kailangan naming makarating sa may kabahayan at makisilong muna dahil sa napakalakas ng ulan at may pagkulog at pagkidlat pa. Sinamahan pa ng tila pang-bagyong hangin. Sa ‘di kalayuan ng aming kinaroroonan, may napansin akong maliit na bahay na yari sa kahoy, yero ang bubungan, kinalabit ko ang aking asawa at walang sabing inginuso ko ang bahay na aking natatanaw na halos mga dalawampung metro ang layo mula sa kalsada.

Alam na nito ang ibig kong sabihin at siya’y tumango. Naaawa na siguro ito sa aking hitsura dahil para na kaming mga basang sisiw. Itinabi namin ang aming motorsiklo sa may puno ng Narra sa tabi nang kalsada. Ubod-lakas akong sumigaw para mag-tao po sabay katok sa matigas na pintuan. Tatlong katok ko pa lang, pinagbuksan na kami ng babaeng mga anim napu ang edad ayon sa tingin ko dito. Niluwagan niya ang bukas sa pintuan.

” Nay, makikisilong po kung puwede?” halos hindi ko na maibuka ang aking bibig sa ginaw.

” Halikayo! Pasok lang dito sa aking munting sala,” wika nito.

Parang kababangon lang nito at tila pa yatang nabulahaw pa ito sa aking sigaw at katok sa pintuan niya. Mula sa pintuan, napadiretso ang aking tingin sa may kusina, nakita kong mayroon pang isang pintuan para sa kusina.

“Nay, ako po ay si Adelle at asawa ko po si Jik, taga Lawaan po kami. Puwede po bang sa kusina na lang kami dadaan kasi po mababasa’ ang iyong sahig; bagong floor wax yata at lampaso kasi ang kintab naman, nakahihiya naman pong tumapak at basa pa naman kami at tumutulo pa ang aming mga damit.” pagpapakilala ko na may kasamang pagpapaliwanag.

Hindi lang umiimik ang aking asawa, kasi’y napaka mahiyain nito.

“Remedios ang aking pangalan, Nay Reming ang tawag nila sa akin dito. Puwede rin, sige! Dito kayo dumaan sa gilid ng bintana at umikot kayo doon sa kusina, mag-iingat kayo at madadaanan ninyo ang bahay ng aking aso.”

Pagpasok na pagpasok pa lang namin ng aking asawa sa kusina ng bahay ay hindi ako nag-alangan sa pagtapak kasi lupang pinatag ang aming tinatapakan. Napansin kong maayos naman ang pagkakalagay ng kanyang mga gamit, may munting kalan na de gas kahanay ang paminggalan na maayos na nakalagay ang dalawang plato at isang baso doon at nakataob ang maliit na kaldero at kawali.

“Mga anak, teka muna at maghahanda ako ng kape para mainitan naman ang inyong sikmura, parang hindi na maibuka ni Jik ang kanyang bibig dahil sa lamig at wala pa akong naririnig na boses mula sa kanya, “ pabirong sabi ni Nay Reming.

Napatawa kaming dalawa ng aking asawa sa biro ng matanda.

Habang naghahanda si Nay Reming ng kape, palinga-linga ang aking ulo at sinusuyod ng aking mga mata ang munting tahanan nito. Sa kanyang dibisyon sa sala may maraming diplomang nakalaminate na nakasabit doon, may mga larawan pang sa munting mesa sa isang sulok Walang masisilayan na alikabok sa bawat kuwadro at mga diploma. Parang alagang-alaga niya ang mga ito. Binilang ko ang mga diploma. Anim ang mga ito, hindi ko lang maklaro kung ano ang mga natapos ng mga may-ari nun kasi malayo nang kaunti. Matatanaw din ang isang telepono doon sa kabilang sulok.

Si Jik papindot-pindot lang sa kanyang celpon na malapit nang mawalan ng baterya.

Hindi ko namalayang nailapag na nito ang tatlong tasang kape, inalok na niya kaming humigop habang nag-uusok pa sa init.

“Nay, sino po ba sila?” hindi ko napigilan magtanong

“Sila ang aking mga anak.” matipid nitong tugon.

“Saan na po sila ngayon?” makulit kong tanong.

” Ganito yun, ang aking panganay isang Inhinyero na naka-base sa Qatar; ang kanyang pamilya ay nasa Davao. Ang sumunod, isang Accountant ng isang malaking opisina sa Makati at doon na rin sila naninirahan sa Manila. Ang pangatlo naman ay nasa Dubai, isang nars pati ang kanyang asawa. Ang pang-apat ay isang Seaman at ngayon naglalayag sa karagatan ng Carribean; ang kanyang pamilya ay nasa Surigao. Doon niya nakilala habang nagbabakasyon sa kanyang mga tiyahin. Samantala ang aking bunso ay nagtapos sa kursong Komersyo at nagtatrabaho sa ating gobyerno sa lungsod ng Oroquieta at doon na rin siya nakatira kasama ang asawa’t mga anak . Mag-isa na lang ako dito sa aking munting dampa. Si Bantay lang ang aking kasama, minsan may pumupunta ditong anak ng dati kong mga estudyante na naglalampaso at binibigyan ko naman ng baon sa eskwela. “ mahabang paliwanag nito.

” Dati po pala kayong guro?

” Oo, isang dating pinagpipitagang guro ng elementarya dito sa aming lugar. Alam mo bang nabibilang lang sa patak ng ulan sa disyerto ang pagkikita-kita naming mag-anak? Araw-araw ay naghihintay ako ng tawag mula sa kanila, kahit isa man lang sana sa kanila ay may makaaalala sa akin kahit minsan lang sa isang buwan. Sa sala na nga ako laging natutulog katabi ang telepono dahil nagbabakasakaling tumunog at agad ko itong masagot; pero wala eh. Minsan, napapanaginipan kong nandito lahat ang aking mga anak, masayang-masaya raw ako. Isang hapon, minsan sa aking panaginip, pumunta daw kami sa tabi ng dagat kasama ang aking mga apo, naabutan daw kami ng napakalakas na ulan at nararamdaman ko talaga ang mga mumunting patak ng ulan na dumadampi sa aking mukha. Iyon pala may maliit nang butas ang aking bubungan at tumutulo na ito, natuluan Ako ..hahahahaha! Alam n’yo bang masakit na ang aking tuhod dahil sa rayuma, tinatawag ko na lang si Nene, anak ng aking kapitbahay. Napapaos ako sa katatawag kasi distansya nga naman ang bahay nila sa bahay ko. Noong nakaraang gabi nahihirapan na akong huminga dahil sa masakit ang aking likod, nagkaroon kasi ako ng sakit sa baga dati. Ngayon, nararamdaman kong bumabalik ang aking sakit sa baga. Wala kasi akong masustansyang pagkain, mahal ang isda, nagkakasya na lang ako sa aking mga tanim na gulay sa likod-bahay. “

“Parang tumitila na ang ulan, may mga gamit nga pala na pangkumpuni ang aking asawa, ipahihiram ko muna kay Jik at nang maayos ang motor ninyo. “ dugtong pa niyang kinuha ang bag ng mga tools.

Lumabas si Jik upang ayusin ang motorsiklo. Naiwan kaming nagpatuloy sa kuwentuhan ni Nay Reming.

” Taga saan ka ba, Adelle?” tanong nito.

” Taga Samar po, nandoon ang aking nanay ngayon, dati sa Iligan City kami nakatira,” tugon ko.

” Kailan ka huling gumawa sa Nanay mo?”

Hindi ako nakasagot, natameme ako.

“Anak, ang bilin ko lamang sa ‘yo, huwag mong kaliligtaan tawagan man lang o kumustahin ang iyong magulang dahil sa bawat oras na dumadaan sa aming buhay na hindi namin kapiling ang aming mga anak ay napakahirap para sa amin. Kayong mga anak namin ang laging laman ng aming mga puso’t isipan kahit pa alam naming kayo’y nasa mabubuting kalagayan ay kailangan pa rin namin kayo. Araw-araw akong umuupo diyan sa may hagdanan at nag-aabang sa aking mga anak, naghihintay kung kailan nila akong maiisipang dalawin.” maluha-luha niyang sabi.

Bumalik na si Jik, naayos na daw nito ang motor, kailangan na naming magpaalam at tuluyan nang tumila ang ulan.

“Maraming salamat po, Nay Reming, sa iyong kabutihan, sana madalaw na kayo ng iyong mga anak, kahit isa man lang sa kanila. Nangangako akong, babalik kami dito para dalawin kayo, mag-iingat ka lagi dito, ” sabay yakap.

Parang ang gaan ng loob ko sa kanya. Habang nasa biyahe kami, naalala ko ang aking nanay, kailan nga pala ako huling tumawag sa kanya? Noong kaarawan niya nung nakaraang taon? Hindi na iyon nasundan pa dahil sa maraming ginagawa, laging bisi sa mga walang kabuluhang bagay. Ang bunso na nga lang pala namin na nag-aaral sa kolehiyo ang kanyang kasama doon, lagi pa itong naiiwan kasi naglalakwatsa ang aming binatang kapatid.

Pagdating namin sa Lungsod ay inuna kong bumili ng card para tumawag at kumustahin man lang ang aking ina, nakokonsenya ako, Hayun! Napag-alaman kong nasa Ospital pala si Nanay dahil inatake ng alta-presyon, umiiyak akong nagsisisi dahil hindi ko na ito makausap.

Nang mga sumunod na araw ay napagdesisyunan naming mag-asawa na magbakasyon sa Samar para dalawin ang may sakit kong ina.. Ngumingiting yumakap sa akin si nanay, kumusta na raw kami, nawa’y lagi kaming nasa mabuting lagay at malayo sa sakit. Kahit daw hindi kami laging nagkikita ay lagi daw niyang ipinapanalangin kaming magkakapatid.

Sampung araw din kami sa Samar, at kinailangan na naming bumalik sa Misamis Occidental.

Habang nasa terasa ako ng aming bahay, biglang pumasok sa aking isip si Nay Reming, nangako nga pala akong dadalawin namin siyang muli. Pumasok ako sa kuwarto dahil nandoon ang aking asawa nagpapahinga, niyaya ko siyang bisitahin namin si Nay Reming. Papalapit pa lamang kami sa kanilang bahay, ako’y kinabahan sa nakita kong lunang nakasabit sa kanyang bakuran. Sa kalsada pa lang may nakikita na akong kabaong, lalong lumakas ang aking kaba nang tumambad sa amin ang tarpaulin na may mukha nito at pangalan.

Hinila ko si Jik para pumasok sa loob nang bahay, sumilip kami sa kabaong, payapang nakahimlay si Nay Reming. Mababakas sa hapis nitong mukha ang pait sa dibdib na pinagdaanang dulot ng kanyang pangungulila.

Bumulong ako nang maikling panalangin at tumango sa mga taong naroon. Umupo sandali at nakinig sa mga usapan, napag-alaman naming sumuka ito nang dugo at hindi na umabot sa hospital. Nakilala din namin si Nene na siyang kasama minsan ni Nay Reming at naglilinis nang bahay. Ayon kay Nene, ikinuwento daw nito ang aming minsang pagsilong sa bahay nito at nabanggit din na ako’y nangakong babalik kami para siya ay bisitahin. Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng aking luha. Nagpaalam na kaming aalis nang may sabihin si Nene na may ipinabibigay daw si Nay Reming kay Jik. Umalis ito sandali at sa pagbalik nito ay bitbit ang bag na pamilyar sa amin parehas ng asawa ko.

Ito ang mga gamit pangkumpuni ng yumao din nitong asawa na ipinahiram kay Jik noong masiraan kami. May kasamang maliit na sulat. Sulat kamay ng isang guro, maganda ang penmanship nito.

Jik at Adelle,

“Kumusta na kayo, nakaupo ako sa may hagdanan na gaya ng sinasabi ko sa inyo, dito ako laging naghihintay sa aking mga anak, naghihintay sa paglubog ng dapit hapon, nararamdaman kong malapit na kaming magkasama ng aking asawa, dahil gabi-gabi na lang nagsisikip ang aking dibdib dahil sa sakit sa baga. Isang linggo matapos ninyo akong mapuntahan dito, sumuka ako ng dugo, pero nakayanan ko pa rin. Akala ko’y mamamatay na ako noong panahong iyon. hindi ko na ipinaalam sa aking mga anak, ganun din naman, ako ay makaaabala lamang sa kanilang mga trabaho. Mahal ko ang aking mga anak. Ayaw kong maging pabigat ako sa kanila.

Ang gamit nga pala na pangkumpuni ay aking ibinibigay sa inyo, ingatan n’yo na lang bilang alaala. Hehehe! Ang weirdo ng pamana. Mag-iingat lagi kayo, aking ipinapanalanging magbunga na rin ang inyong matamis na pagmamahalan. Mula noong magkakilala tayo, lagi na kayong kasama sa aking mga dasal para sa aking mga anak. Ang Biyaya ng ating Panginoon ay sumasainyo!” Nay Reming, nangingilid ang aking luha sa pagbasa ng kanyang sulat. Sa maikling panahong pagkakakilala ay napakagaan ng aking kalooban sa kanya.

p.e./mj

Handa Ka Na Kayang Mag-Trabaho Sa Middle East?

andrea marie — Sun, 19 May 2013 01:14:11 +0000

Hindi ako makapaniwala na nakapagtrabaho na ako sa Middle East. It all started when I took up Nursing as a second course. Wrong timing kasi ang pagkuha ko ng Nursing. It was during the time when there was an overpopulation of Nurses in the Philippines at walang makuha na trabaho sa Pilipinas, unless gusto mo mag-work as a Volunteer Nurse. You might find it shallow, pero dahil I want to experience working as a paid Nurse, I wondered if I can work in the Middle East as a Private Nurse. Mahirap kasi pag wala kang paid working experience.

Sad to say, I didn’t do enough research to prepare myself before working there. If you are going to work in a house, hindi pala maganda because you are going to be all around. I found about it when I was already there. I had the shock of my life.

Anyway, I was able to stay in Abu Dhabi, UAE only for two months. I was lucky enough to have the resources to go home.

I must admit, I didn’t like it there because I was so disappointed. I had so many frustrations there. I didn’t know that they are going to make you do things beyond your job function. But the good thing is, it opened my eyes to a lot of things. I had a closer view on how it is to be an OFW. I know that they had to do a lot of sacrifices for their families.

I salute all the OFW’s in the world because it is difficult, yet they withstand all the obstacles that goes with it.

Anyway, ano nga ba ang dapat malaman bago pumunta doon, para di kayo ma-shock tulad ko?

The government says that if are going to work in the Middle East there should be no placement fee. Pero dito sa Pilipinas, di nasusunod yan. Kadalasan kasi, mas madali makaalis ag meron. Parang lagay yan, para mapabilis ang pag-alis mo.

Pag sinabi nila na you are going to work in a house, it means kasama na dun ang pagiging all around. It doesn’t matter if you are a private nurse, caregiver or private tutor. Expect experiencing the work of a domestic helper.

The contract that they show you here is a generic contract. Parang bio-data that they just fill up. It doesn’t look formal at all, and the funny thing is, they don’t give the information as to where the exact location of your job would be. They just give you the address of the Agency there.

Because they are Muslims, expect that you will be covered even inside the house. Parang may costume ka ba. If you are not a Muslim, mapapagod ka sa pagbibihis pa lamang.

Since you are not going to earn that much in the Middle East, iwasan ang tumawag ng madalas sa Pilipinas, mauubos ang pera mo.

Having a SIM there is pahirapan. Dapat makiusap pa ng todo sa employer mo.

Expect hard labor here and not a good time. Di mo pwedeng dalhin ang lifestyle mo sa Pilipinas doon.

Be humble and you have to learn to let go of your ego. Siyempre, they tend to treat you here like second-class citizens, so if they see that you’re proud and want to have things your way, that could be a problem.

Be prepared to use all your skills. They want someone who is like a jack of all trades. Kung baga sa pagkain, they want more value for their money. Parang value meal.

Be street-smart and wise. You should learn to survive. Survive the working conditions, the gossip, the envy, and learn how to stand up for yourself without offending other people.

Employers can always cancel your contract anytime. So if they see you becoming a liability, they can fire you anytime.

Have pocket money, all the times. Your employer doesn’t have to know. You’ll never know when you’ll need one, especially during emergencies.

Lastly, never go to the Middle East to work as a household service worker, kung maiiwasan naman. Go there only when you really need to because of financial problems.Avoid going there if you can. It is survival of the fittest. You can be exposed to a lot of dangers.

Here or There? (A Guide in Choosing a School for College)

ememalberts — Sat, 18 May 2013 14:02:06 +0000

One of my incoming freshmen college friends asked for an advice regarding on how she’ll choose between two schools. She is already enrolled in the first, but she’s considering the option of entering another. So I thought of things that I took into consideration when I was in the same situation last year. Here are the things that I said to her, which might help you as well, your friend or anyone you know who’s going through the same scenario.

Transportation – Think about the distance of the school from your home. They are schools that are too far, and you need to stay to in a dormitory or a boarding house. They are schools that have 30 mins to one hour or more travel time. Think of the school that will fit your travelling preferences.
School system – Different schools have different systems. Things work out differently in each institution and each have different sets of school rules, requirements etc. Ask some friends who are studying in the said schools of your choices. You might not like the system of one school, and it may help you to choose the one fit for you.
The survival – I know this looks over-acting but they are institutions where surviving a semester is a very big challenge (it also depends on your course). Far as I know, in public universities and in some well known private institutions, the way of life is “survival of the fittest” where you have to give extra effort to pass your subjects. I’m not saying it is easy as one-two-three in other schools, but as I said in number two, things run differently for every school. College is not an easy path (I’m not scaring you, I’m just telling the truth), ask yourself if you can “last” and “survive” the way of life in that school.
Financial capacity – Of course, you should also be practical. It is the best choice to choose the school that you and your family can afford.
Course that you REALLY want – I think it is still better to take something that is your passion. Choose a school that offers you what you want. In my case, I chose a school in Manila where I can take BS Psychology than the premiere university of our country offering me Computer Science. I did because I really want to take Psychology. Some people look down on me and think I made the wrong choice but I have no regrets. I follow the motto, “Make your passion, your profession.” Sounds familiar right? It’s from Rancho of the inspiring Indian Film, 3 Idiots.
Ask your parents opinion too but don’t let them decide for you – It is you who is going to study, and not them. The choice you make today will affect your life in the future (as my high school teachers would say). But, you still have to respect their opinions and suggestions.
“Feel” the school – This sounds weird, and you can do this by thinking of what school gives you the sense of “ belonging.” Choose the school where you can see yourself as one of the big parts of it. Choose the school which simply makes you feel “you belong.” I felt this with the school where I am today, and I’m very glad with my decision.
Lastly, ask God for guidance in choosing your school. Think of the pros and the cons and the consequences of your choice. By that way, I think you can already make up your mind.

May God bless you as you start your College days!

Hayop Ka, Mahal Kita! ( A Comedy-Love Story) ( Part 2 )

mjcarreon — Sat, 18 May 2013 12:51:05 +0000

PART 1 (May 11)

Balita ko ay nilagnat daw ang bata sa sobrng kahihiyan. Dahil doon kinausap ako ng Principal.

“Miss Isabela, sa dami na ng mga estudyante dito na ipinahiya mo, hindi ko na ito mapapalampas.”

“Huh!? Sir bakit naman!? Eh mga gago naman talaga sila. Hindi ko sila type. Ang papangit nila mukha silang mga tsonggo, tapos ang lakas ng loob manligaw sa akin!!?”

“Isabel, baguhin mo yang pag-uugali mo, baka darating ang araw babalik sa ‘yo ang mga pinagsasabi mo.”

Napagsabihan ako ng Principal namin na mukha namang Paniki!! hahaha! Pero hindi pa rin ako nagtanda hanggang sa nakatapos ako ng high school. Tuloy pa rin ang panglalait ko. Hanggang sa dumating ang araw ng debut ko. Mayaman ako, natural may isang malaking party. .Inimbita ko ang halos lahat ng kaklase ko noong high school at college pero dahil sa masama ang ugali ko, wala man lang pumunta kahit isa sa kanila.Umiyak ako ng umiyak at nasaktan sa nangyari. Ang sabi ng Mommy at Daddy ko,

“Paano kasi ang sama ng ugali mong bata ka kaya walang pumunta sa party mo!!”

“Dad umiiyak na nga ako, tapos dadagdag ka pa!?” Nag-e-emote ako nang bigla kong naisipang umalis. pumunta ako sa plaza dahil alam ko sabay sa birthday ko ang piyesta.Mayroong carnival doon at inaliw ko ang aking sarili mag-isa.

Pumasok ako sa isang silid na may nakasulat na karatolang,”Gusto n’yo ba makakita ng taong unggoy?Pasok na at makikilala nyo si Morkey, ang taong unggoy” Aba’y na curious ako kung ano ba talaga ang itsura n’ya mukhang unggoy ba talaga? Nagbayad ako ng sampung piso at pumasok ako.

Wala namang gaanong tao. Wala yatang may ganang makakita ng taong unggoy. Nagmumura ako at ako’y naiinis. Pinagalitan ko ang nagbabantay doon.

“Putang ina!!? Nasaan na ang taong unggoy?Palabasin mo na!!”

Nagtinginan sa akin ang halos limang tao na katabi ko. Nagbubulong-bulungan sila.

“Maldita naman ng babae na yan maganda sana pero ang sama ng ugali!!”

“ANO!? Anong binubulong-bulong nyo? Akala n’yo di ko naririnig. Kayo siguro ang taong unggoy noh!? hahahahaha. Ang papangit n’yo kasi kulang na lang buntot, mas pangit pa kayo sa unggoy!!”

Nagalit sila sa akin ng sobra kaya lumabas na lang sila ako naman ay dumukot ng pera at tinapon sa sahig.

“Oh ayan. Pauulanan ko kayo ng pera. Ilabas nyo na ang taong unggoy!!”

Naging masama na rin ang tingin sa akin ng nagbabantay. Kulang na lang palabasin ako. Pero nakita ko na nanlaki ang mata nito sa perang nagliparan sa sahig.

Kaya pumunta ito sa bantang likod at may tinawag siya.

“Morkey lumabas kana at may gustong makakita sa yo.”

“Huh!?Bakit marami na bang tao?”

Boses ni Morkey ang narinig ko.

” Wala, pero may special request ang babaeng ito. Gusto ka nang makita.”

Napapaisip ako kung ano ba talaga ang itsura ng Morkey na yan. Mukha nga ba talagang unggoy?

“Hay naku! ano ba!? Ang tagal naman niyang lumabas!”

“Ahh Miss. Saglit lang at lalabas na si Morkey.”

Sa tagal niyang lumabas, kinuha ko ang cellphone ko at nagbabasa ako ng text messages ko galing sa Daddy ko.

” Isabel hija. Saan ka ba nagpunta? Umuwi ka na.”

Napapa nguso ako habang binabsa ang text ni Daddy ng biglang may tumambad sa harapan ko. Isang lalaking napaka pangit ang itsura pandak, maitim, mabalbon, malaki ilong, dilat ang mata, makapal ang labi. Anak ng bakulaw! Hayop talaga! Sobrang pangit! Hindi pa mabilang ang kulugo at magkahalong taghiyawat sa mukha nito.Tawa ako ng tawa. Natatawa ako sa tuwa Naaaliw ako sa itsura nya.

“Hahahaha!! Ikaw.? Mukha ka ngang unggoy!!?”

Sumagot ito na may angas at kayabangan. Siguro dahil naiinis ito sa inasal ko.

“Unggoy nga. Kaya nga taong unggoy ako di ba!?”

Aba’y nagulat ako sa inasal niya. Ang pangit na nga tapos mayabang pa.

” O ano? Nakita mo na ako. Puwede ka nang lumabas!!?”

Hindi ko alam kung bakit naaaliw ako habang pinagmamasdan siya.

“Hoy Morkey totoo ba yang itsura mo? Pahawak nga ng ilong mo.”

“Oo naman. Totoo ang itsura ko. Pinanganak akong taong unggoy kaya ako pinagkakitaan dito sa perya.”

“Ikaw, totoo ba yang itsura mo? Hindi ka ba nagpa-retoke?” Ang tanong ni Morkey sa akin.”

“Aba’y hindi no, pinanganak akong maganda.”

Pagyayabang ko naman sa kanya. Hinawakan ko ang malaking ilong nito at pinisil-pisil.

“Hehehe, totoo nga ang ilong mo, Morkey.”

“O, ano? Pagtatawanan mo rin ba ang itsura ko? Hindi porket maganda ka ay may karapatan ka nang magyabang!”

“Hmmm, hindi ko naman sinabi na pinagtatawanan kita ahhh?.”

“Anong hindi? Kanina ka pa tawa ng tawa diyan eh.”

“Hahahaha. Naaaliw ako sa itsura mo kasi mukha kang gorilla.”

“Eh ano ngayon!? Atleast kahit paano ay napagkakitaan ko naman ang itsura ko at nakakatulong ako sa mga magulang ko. Ikaw? Maganda ka nga. Ano ang nagagawa mo sa buhay?”

Napapaisip ako sa mga sinabi niya. Naalala ko ang lahat ng kalupitan na ginawa ko sa mga manliligaw ko. Ang mga sakit at sama ng loob na dulot ko sa mga magulang ko.Dahil ginamit ko ang kagandahan ko sa pagyayabang, at pang iinsulto sa ibang tao. ”

“Oh ano bakit ka natulala? Ngayon ka lang ba nakakita ng unggoy? Marami kami sa Manila Zoo.”

Natawa ako sa hirit ni Morkey. Kahit na ganun ang itsura niya ay nakuha pa niyang mag-biro sa akin

“Oo nga marami kayo sa Manila Zoo pero ikaw nagsasalita, sila hind.i Hahahahah!!”

Nagtawanan kaming dalawa ni Morkey parang gumaan ang pakiramdam ko noong mga sandaling iyon. Naisip ko paano kaya kung yayain ko siya na sumama sa akin sa bahay. Sayang naman ang mga handa ko

“Morkey gusto mo bang sumama?”

“Huh!? Saan naman, sa Zoo?”

“Hahaha!! Hindi sa bahay namin.”

“Ano naman ang gagawin ko doon?”

“Kasi birthday ko ngayon. Alam mo ba na debut ko?”

“Ganun ba? Bakit ka nandito?”

Napabuntong hininga ako sa tanong ni Morkey.

” Basta tsaka ko na ipapaliwanag basta, sumama ka na lang.”

ITUTULOY…

PART 3 Finale (May 25)

Silang Mga Gahaman Sa Posisyon

Adelle Juliata Esic — Sat, 18 May 2013 01:13:01 +0000

Taga bayan ako ng Al-ewan sa lungsod ng Al-lipin sa malaki at maunlad na probinsya ng Al-buruto.

Isa lang akong simpleng mamamayan, sumusunod sa mga batas at mga alituntunin ng aming mahal na bayan. Dito ako isinilang at malamang dito na rin mamamatay, wala akong planong mangibang bayan dahil ayaw kong malayo sa aking pamilya at lalo na ayaw kong maging estranghero sa aking sinilangan.

Sa edad kong limampu, marami na rin akong napagdaanan sa buhay, drayber ako nang traysikel at mga kwentong kalye ang aking nalalaman. Madalas sa terminal kung saan ako nakapwesto ay marami ang tsikahan, maliban sa mga sariling problema ang pinag-uusapan , pati na rin buhay nang mga artista at pulitiko ay pinapatulan.

Ganun ka boring ang mga buhay namin.

Kaninang umaga, pagdating ko sa paradahan na aking kinabibilangan, may nasagap akong mainit-init pang balita na kailangan isekreto lamang. Baka ito daw ang maghatid sa akin sa kapahamakan. Aba! Mga kuya at mga ale, dapat n’yo itong malaman, para damay na tayong lahat. Hehehe! Ilalahad ko muna sa inyo ang aking nalalaman na may kinalaman sa balitang nasagap para hindi kayo malito kung ano ito..

Dito sa aming bayan na pinamumunuan nang magiting at butihing mayor, pinapangalawahan nang kanyang kapatid at gobernador naman namin ang kanyang ama. Sa kanila na ang lahat nang posisyon, walang lumalaban sa kanila sa takot na mawala nang maaga sa mundo. Naaalala ko noong nakaraang eleksyon bigla na lamang naglaho ang bagitong kandidatong tumatakbo sanang mayor dito sa aming lunggsod. Pagkatapos nang meting de abanse sa plaza, kinabukasan hindi na ito nakauwi pati ang kanyang drayber. Pinaniniwalaang ipina- salvage ito nang kalaban dahil ilang beses namang ganito ang nangyayari sa mga lumalaban sa kanilang angkan.

Walang nagtatagumpay sa sino mang baguhang kandidato dito sa amin. Kaya nga inuugatan na ang kanilang mga pwet sa kauupo sa bawat upuan meron sila.. Kung natatapos na ang mga termino, sila-sila lang ang nagpapalitan nang posisyon. Ang kanilang amang nasa walumpu taong gulang na ay uugod-uugod pa itong nag-oopisina. Ayaw nilang magretiro at ipahiram na muna sa iba.

Sa kanilang pamumuno, karahasan ang nangingibabaw, krimen sa bawat kanto at prostitusyon ay laganap. Mga ilegal na gawain dito sa amin ay animo’y natural na lamang, pagbebenta nang mga ipinagbabawal na gamot ay karaniwang tanawin lang. Minsan nga napuntahan ang aming bayan ng mga taga NBI dahil may nagsumbong na may bahay daw na may itinatagong mga baril na walang lisensya. Napag-alamang bahay daw iyon nang isa sa mga katiwala ni Mayor. Pero sagad hanggang buto ang pagtanggi ng alkalde sa pagdawit sa kanyang pangalan.

Heto na, may nasagap akong preskong balita na may nagpapahanap daw nang taong malinis at magaling trumabaho, iyong walang bibig ( hindi magsasalita, o magsusumbong) at buo ang loob para sa isang espesyal na gagawin. Malaking halaga daw ang nakalaan.

Minsan isang gabing hindi ako makatulog, papindot-pindot sa aking mumurahing celpon napadako ako sa voice record nito nais ko sanang magrecord nang kung anu-ano lamang upang malaman kong kyut ba ang boses ko..hehehehe! Haay! Napakalamig nang panginorin, samantalang nakatunghay ang mga talang nagnining-ning; ako ay biglang nagulantang nang aking maulinigan ang katok sa aming pintuan nang ito’y aking pagbuksan. Isang ‘ di kilalang lalaking nakatakip sa ulo at mata lang ang nakikita. Tila bagang ang boses ay pilit na iniiba.

Inilagay ko ang aking celpon sa maluwang na bulsa ng aking short, pasimpleng pinindot ang record.

Tinatanong ako kung nangangailangan ba daw ako nang malaking pera at sapat na ba daw ang aking kinikita sa pagtatraysikel upang buhayin ang aking pamilya? Mga tanong nakakalalaki, parang nang-iinsulto sa aking pagkatao. Tinanong ko siya Kung bakit ako ang napili nito at kung ano nga bang klase nang trabaho iyan, Napag-alaman niyang mabait daw akong tao at walang magdududa sa aking pagkatao at dapat daw ay tatanggapin ko na muna bago ko malaman ang aking gagawin.

Sa kadahilanang iba ang tumatakbo sa aking isipan, ako ay napa-Oo . Naisiwalat niya ang mga sekretong pinakaiingatan at may mga pangalan itong binanggit. May pambabanta pa itong binitawan na kung hindi ako susunod sa aming usapan, magtago na lang daw ako pati ang aking pamilyang iniingatan dahil alam ko na daw kung sino ang aking kinakalaban.

Pumunta daw ako sa rally bukas sa plaza at may ibinigay siyang leaflet, malaking halaga nang pera at baril. alam ko na daw ang aking gagawin at tuluyang nagpaalam.

Nanginginig ang aking mga tuhod sa aking natuklasan, naalala ko ang aking celpon na napindot ko bago ang masinsinang konbersasyon. Nagrerecord pa rin ito. Isineyb ko na. Lalo akong hindi nakatulog sa magdamag sa aking natuklasan, minamadali ko na ang oras para matapos na. Kinabukasan, maaga akong gumayak. Hindi para pumunta sa rally kundi para kumatok sa NBI , ipinakita ko ang mga ebidensya at ang aking na record. Sapat na ito para sila ay masampahan nang kaso at magkaroon din nang katarungan ang mga napaslang.

Limang araw ang lumipas mula nang ako ay magreklamo, nakita ko sa telebisyon si Mayor at ang tatlo pa niyang kapamilya at kaalyadong nakaposas…

Si Angelina Jolie, Kahanga-hangang Babae

Maria Lourdes — Fri, 17 May 2013 04:17:57 +0000

Maraming babae ang nangarap na malaki ang hinaharap nila. Marami ring lalaki na ang tinitingnan ay ang boobs ng babae o kaya ang sinabing hinaharap. Kung kaya’t karamihan sa babae halos insecure kapag ga-cupcake lang ito kalaki, karamihan ay gustong ito ay lumaki.

Exercise ang ginagawa, sukdulang ipagsigawang I must, I must, para lang ang pangarap ay matupad. Kung tamad naman at may pera breast implant ang katapat, ilang kilong saline solution o kaya silicone gel ang pagpilian niya. Pagkatapos nun, voila!, meron na siyang ipagmamalaking “pang-salamat po doktor” na hinaharap n’ya.

Hanggang isang araw sa news ay bumulaga, si Angelina Jolie, isang sikat na aktres, at hindi lang ‘yun kundi seksi pa, nagpa-double mastectomy, whew sayang sana ngunit iyon daw ay dapat.

Ayon sa aking pagbabasa, ginawa niya iyon para humaba ang buhay niya dahil iniisip n’ya ang kanyang anim na anak.

Kung tutuosin dapat tinago niya na lang ito di ba? Kasi naman baka wala ng humanga sa kaseksihan niya, ngunit buong tapang niya itong hinarap, Bakit? Para makatulong sa iba pang kababaihan may ganitong pinagdadaanan.

She had an 87 percent risk of breast cancer and 50 percent risk of ovarian cancer, due to an inherited genetic mutation, estimate ng kanyang mga doktor, kung kaya’t hindi siya nagdalawang isip na ito ay kanyang ipatanggal.

Opo, Cancer…..Breast Cancer at Ovarian Cancer….mga leading na sakit na pumapatay ng mga kababaihan at lahat tayo dapat dito maging aware.

Ang pagkakasakit nito ay hindi man maiwasan, ngunit pwede namang mabawasan ang risk factor kapag ginawan ng paraan. Kung kaya’t ang babae ay kailangan makipagtulungan.

Hindi madali sa isang babae ang umaming may pinagdadaanan siyang ganito, ngunit sa hangaring maturuan ang ibang kababaihan lumantad si Angelina Jolie, para ang mga kababaihan ay mabuksan ang isipan, hindi ito nakakahiya kung buhay naman ang nakataya.

Ilang sikat bang celebrity sa US ang cancer survivor na rin, si Kylie Minogue, at si Sheryl Crow pati ang CNN Anchor na si Zoraida Sambolin, lumantad din dahil pinahanga ni Angie, isa raw itong huwaran dahil sa tapang ng loob na ito ay harapin.

Oo nga naman, sino ba ang matapang humarap kay Cancer, sa salita pa lang kung pwede lang ito ay iwasan, kumain ng ayon sa tama at healthy na paraan at huwag ng ito ay makasalubong, dahil tiyak pag ito ang nakaharap ilang porsyento may tendency si kamatayan ay makaharap.

Breast cancer kills about 458,000 people each year, according to the World Health Organization. It is estimated that one in 300 to one in 500 women carry a BRCA 1 or BRCA 2 gene mutation, as Jolie does, nakakatakot di ba?

Pero matapang niya itong hinarap, hindi lang iyon kundi siya ay lumantad, para ang mga kababaihan ay mabigyan ng babala para na rin sa kanilang buhay sa hinaharap.

Si Angelina Jolie ay sampung taon ng Goodwill Ambassador para sa U.N. High Commissioner for Refugees.

Nung Abril hinimok niya rin ang iba’t ibang bansa para iangat ang pakikibaka sa pagbibigay hustisya sa war time sex offenders.

At ngayon nga panibagong hamon sa kanya, ang maging huwaran ng mga kababaihan sa pagbigay ng impormasyon sa Cancer.

Siya ay ang kinakasama ni Brad Pitt, na isa ring hunk at sikat na aktor sa Estados Unidos.

Incoming search terms:

angelina joli wala nang suso
suso ni angelina jolie

Vulnerable (Tatlong Kuwentong OFW) 3

Chumpola Pineda — Fri, 17 May 2013 03:52:43 +0000

PART 1 (May 3, 2013)

PART 2 (May 10, 2013

PART 3 (May 17, 2013)

ANG KUWENTO NI ZERINA

“Salamat sa iyo, my friend. Nakalaya din ako. “Yun nga lang, kailangan kong tiisin ang lungkot sa pagkawalay namin ng dalawa kong anghel, oo, pero napakalaking bagay na hindi ko muna makakatabi ang asawa ko nang dalawa o mahigit pang taon,” muling pagpapasalamat ni Zerina sa kumare’t kaibigan niyang si Carmi.

“Ano ka ba? Nagawan mo rin ako ng pabor ah. Makaaalis ba ako kung hindi ka pumasa sa amo ko bilang kapalit ko? Dalawang pinsan ko na ang tinanggihan eh, sa chat pa lang, don’t like agad si Madam. Mas mukha kasing GRO ang mga iyun kaysa nanny/caregiver. Need ko nang mag-go home talaga! Kasal na kasal na si Junie baby ko. Ipagpapalit na raw ako kung hindi pa ako uuwi eh. Siya na raw ang bahala sa akin. Kaya for good na ang pahinga ko! Ang sarappppp!”

“Mabuti na lang at may isang linggo ka pa para maturuan ako ng gagawin dito. Isulat natin yung ibang salita nila ha. Ayokong maging tatanga-tanga ako.

“Kering-keri mo, Bezt. Mas madalas namang matulog si Mother, saglit lang magising. Para ka lang may malaking baby…hahaha. Jumbo diaper at feeding time. Tignan mo nga ako, tumaba. Ako lang yata ang OFW na lumaki imbes na nangayayat eh.”

“Naku, baka maging mala-biik din ako dito?”

“Biik? Biik talaga? Hindi ba baboy? May biik ka na ah?”

Nauwi sa tawanan ang muling pagkikita ng magkaibigan.

***

Nakabuti kay Zerina ang nadatnan pa roon si Carmi. Naalalayan siya nito sa mga dapat niyang gawin. Saglit niyang nalimutan ang pighati sa iniwang asawa at kasabikan sa mga anak. Mabuti na lamang at pumayag ang mga magulang niya na sa kanila muna ang kanyang mga anak; tutal ay malapit lang naman ang bahay nila roon at maaari silang sundu-sunduin o dalawin ng kanilang ama roon.

Humatag ang dilim sa bansang kinaroroonan ni Zerina. Dati-rati ay kinatatakutan at kinayayamutan niya ang pagdating ng gabi. Langong-lango sa alak na uuwi ang kanyang asawa at sapilitang sisiping sa kanya.

“Tama na, nasasaktan “ako. Maawa ka namannnnn…” mga impit na iyak na ayaw niyang marinig ng mga anak sa kabilang dingding na nagsisilbing partisyon nila.

“Tungkulin mo ‘yan, Zerina, …. Huhh… asawa kita. Kahit ano’ng gawin natin sa kama…. Ohhh….”

Magsisimula nang lumiwanag ay gising pa rin siya at nasusuklam sa lalaking katabi niya. Nakabalatkayo pala ang akala niya’y napakabuti at napakatahimik na tao. Dapat talaga’y kinikilala munang maigi ang isang tao bago pinakakasalan. Gusto na sana niyang makipaghiwalay, ngunit narinig niya itong nagbabanta… tandang-tanda pa niya.

“Pare, mabuti na lang at ok lang kay misis na dito tayo nagmamamam, baka layasan ka niyan, hehehe” ani ng kumpareng katagayan ng kanyang asawa.

“Makapapalag ba naman ‘yun, eh ‘di sinama silang mag-iina. Subukan lang niyang mag-inarte, siya lang ang palalayasin ko at mawawalan siya ng mga anak. At isa pa, hindi naman niya pera ang pinang-iinom natin ah. pera ko ‘to, pinaghirapan ko, wala siyang paki kung paano ko man ito gastusin.”

“Naku, hindi puwede sa komander ko ‘yan. Ang suwerte mo. Machine gun ang aabutin ko kapag hindi ko inintrega lahat ng kita ko. Wala kasing trabaho ang esmi ko, kaya hindi puwedeng hindi isurender ang kita. Buwenas ka, madiskarte ang misis mo, may sariling kita kahit papaano.”

“Dapat lang. Ano? Sa kanila lang mauubos lahat ng kinikita ko? Dapat lang na matikman ko rin siyempre. O, may anim na bote pa tayo ha. Mamaya ka pa uuwi, pare.”

Ilang beses na nitong napagbuhatan ng kamay ang kanyang mag-iina kapag ito’y lasing. ngunit kinabukasan naman, kapag wala na ang espiritu ng alak, kung titignan mo’y parang walang nangyari sa nakaraang gabi. Pinilit na lamang tiisin ni Zerina ang kaniyang kalagayan at umasa na lang sa himala.

Ang himala nga’y ang pagkakataong naibigay ni Carmi. Bagama’t nami-miss niya ang kanyang dalawang anak, diretso at payapa siyang nakatutulog. Wala nang dalang bangungot ang kanyang bawat gabi, kaya masigla siyang nakagigising sa umaga, handa sa trabahong kanyang haharapin.

—

Dalawang beses sa isang buwan kung tawagan niya ang kanyang mga anak. Pinalabas niya sa kanyang asawa na ipinagbawal ng kanyang amo ang cp at pinagagamit lamang minsan kapag may ipadadala na siya sa kanyang mga anak at anak. Dahil may trabaho naman ang kanyang asawa, kahit papaano ay panggastos na lamang sa mga anak ang kanyang ipinadadala sa kanyang mga magulang. Marahil ay may hiya pa rin ang kanyang asawa sa kanyang mga biyenan at siguro, masaya na rin ito dahil solong-solo na niya ang kanyang pera, wala na siyang pinakakaing mga anak at asawa. Binilin lamang nito kay Zerina na huwag maging bulagsak sa pera para mapaayos nang maganda ang kanilang bahay at kapag nakasuweldo na ito ay magpadala ng alak sa balikbayan box. Sumakay na lamang si Zerina at umoo nang umoo. Nagkunwang malungkot nang malapit na siyang umalis, ngunit ang huling gabi pala niya’y katumbas ng magdamag na penitensiya. Bumiyahe siya nang nanghihina sa pagod at kawalan ng tulog.

“Nakalaya na ako!” halos isigaw ng puso niya nang tumaas na ang eroplano. ”Maraming salamat po sa kalayaang ito!”

Hindi niya napigilan ang mga luhang nag-uunahan sa pagdaloy sa kanyang pisngi.

(Itutuloy)

PART 4 (May 24, 2013)

Basta Driver, Sweet Lover

mjcarreon — Fri, 17 May 2013 00:54:07 +0000

Ako si HAZEL QUIZON, 26 years old at may isang anak. Maaga akong nag-asawa sa edad na 19. Tutol ang parents ko sa naging desisyon ko. Ang sabi ng mom ko noon ay bata pa daw ako para mag asawa. Wala rin akong alam sa buhay dahil spoiled ako at galing ako sa mayamang pamilya. Dahil sa ayaw ng parents ko na mag-asawa ako, naglayas ako kasama si Jun, ang naging tatay ng anak ko.

Sa madaling salita, nagtanan kaming dalawa. Nakilala ko si Jun noong minsan akong sumakay ng jeep dahil nasiraan ang kotse ko. Isa siyang gwapo at matipunong lalaki. Aaminin ko na sa unang tingin palang, nakaramdam na ako ng kakaibang init sa katawan dahilan kung bakit hindi ko kayang labanan ang tukso.

Naka-upo sa front seat noon at hindi maiwasang dumikit ang mabalahibo nitong balat sa mala- porselana kong balat. Sa bawat pag-pihit niya ng manibela, hindi ko rin maiwasang tumitig sa kanya at napapa-kagat labi ako sa tuwing tinititigan niya ako.

Halos matunaw ako sa kina-uupuan ko noong bigla nitong inapakan ang brake. Sumubsob ako sa matigas niyang dibdib at mala-bakal sa tigas niyang braso. Naaamoy ko rin ang kakaibang amoy nito. Magkahalong pawis at usok na para bang kumbinasyon ng nakakahalinang pabango. Uminit ang buong katawan ko. Sa totoo lang, namulat ako sa katotohan at sa kasabihan na, ” Basta Driver, Sweet Lover.”

Halos ilang oras din kaming nagkasama dahil sinadya kong huwag bumaba sa lugar kung saan ako dapat bababa.

Hindi ko maintindihan kung bakit ako nakaramdam ng kakaibang kalandian ng mga oras na yun .Dala marahil ng pagkainis sa boyfriend ko for almost two years na si MICHAEL parang naisip kong isa itong magandang hakbang para gumanti sa ginawa niyang pambabae at pangloloko sa akin.

YES! Biglang pumasok sa isip ko na, “I want to try something new.” At ang jeepney driver na katabi ko ang siyang nakita ko para pagtaksilan ang boyfriend ko. Sabi ko sa sarili ko, sinaktan niya ako, paano kaya kung gagawin ko rin ang ginagawa niya?

Napansin ng driver na matagal na akong hindi bumababa kaya kinausap niya ako.

” Ahh Miss, saan ba ang punta n’yo?”

Shit naman, napa-wow ako at tulo laway ng marinig ko ang maganda niyang boses. Ako naman siyempre, todo pa cute. Parang ibon na nagsisimulang magharot para makuha ang tinatarget na pagkain.

Sinadya kong ihulog ang barya ko para damputin. Napayuko ako at napansin ko namang napapatitig ito sa mala-bulkang Mayon ko, na hinaharap. Perfect cone at nagbabadya nang sumabog.

Sinadya ko ring hawakan ang braso nito habang nakayuko ako naramdaman ko ang init ng maugat at matigas nitong braso.

Humarap ako sa kanya at sinagot ang tanong niya.

“Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Pwede bang sumama sa ‘yo?”

Namutla ito sa sagot ko na para bang natulala ngayon lang yata nakakita ng pasahero na hindi alam kung saan pupunta.

” HUH!? Ano? Sasama ka sa akin,eh mamasada pa ako.”

“Yeah, sasama ako sa ‘yo. Pumayag ka na. By the way, i’m Hazel.”

Inabot ko ang kamay ko sa kanya at sa unang pagkakataon dumampi ang palad ko sa palad niya. Ngumiti ito at nagpakilala.

“ Ako naman si JUN, jeepney driver.”

Tumawa ako sa sagot niya at sinabi kong, ” Obvious naman na driver ka. Hehehe.” ( with a smile and kagat labi.)

Masaya kaming nag-uusap at nagtatawanan sa loob ng halos anim na oras hanggang sa hindi ko namalayan gabi na pala.Tiningnan ko ang cellphone ko at napuno ito ng walang kwentang mensahe ng hinayupak kung boyfriend na si MICHAEL.

Nainis ako kaya pinatay ko na lamang ang cellphone ko.

” O, gabi na. Baka hinahanap ka na sa inyo, Hazel.” Sabi ni JUN na para bang nag-aalala ito sa akin.

Mas matanda siya sa akin ng halos limang taon. Madilim na ang gabi at habang tumatagal, lalo itong guma-gwapo sa paningin ko.

Trip kung mahgwala noong araw na iyon kaya niyaya ko itong uminom.

” Samahan mo na ako. Iinom tayo sa bar.”

“Ano!? ang bata mo pa umiinom ka na? “

“Please, samahan mo ako. Sige kung ayaw mo, bababa na lang ako sa jeep mo at mag-yayaya ng iba.”

Batid niyang maraming mga basagulero at hindi mapagkatiwalaang driver kaya pumayag na ito sa paanyaya ko.

Uminom kami sa isang bar at nalasing ako. Noong malasing ako, nag-iba na ang timpla ko. Lalo pa akong nakaramdam ng kahayukan at libog na para bang pumupukaw sa aking uhaw na dugo’t laman.
Nilalandi ko siya at niyayakap. Panay din ang halik ko sa braso nito na may kasamang dila at para bang isa akong asong gutom.

“Hazel, lasing ka na. Tara uwi na tayo.”

“Huh? Hindi tayo uuwi. Dalhin mo ako sa isang tahimik na lugar. Gusto kong lumigaya.” hahahahaha! (devil laugh)

Pinagbigyan niya ako sa gusto ko. Nag-check-in kami sa isang malapit na motel. Pagpasok namin agad akong humiga sa kama at humilata siya naman ay nakaupo lang sa sofa.

” O, ano!? Wala ka man lang bang gagawin sa akin?”

“Hazel, lasing ka lang. Wala akong gagawin sa ‘yo,dahil hindi ako mapagsamantala.”

Badtrip ako sa sagot niya, kaya sumigaw ako,” Shit…..bading ka ba!? Bading ka yata eh!”

“Hahaha, hindi ako bading!”

“Kung ganun, patunayan mo!?”

Lumapit ako sa kanya at hinimas ko ang maseselang parte ng katawan nito.Hinalikan ko siya sa batok sa labi at hinanap ko ang kiliti niya. Unti-unti kaming nalunod sa umaapaw na kaligayahan at kapwa lumagablab ang buo naming katawan.

Pambihira itong kaligayahan na aking naranasan. Kung gaano ito kabilis magmaneho, ganun din ito kabilis humagod at humampas sa aking balakang. Napapasigaw ako sa sarap at hindi matawarang ligaya na aking nararanasan.

Halos napunit na ang unan na kung saan ako nakahawak, habang minamaneho niya ang aking katawan. Biyaheng langit at halos nalibot namin ang mundo sa aming paglalakbay.Naliligo na kami sa pawis at halos magmamakaawa na ako at humingi na ng preno sa sobrang bilis at galing niya magmaneho.

Noong narating na namin ang dapat marating, sabay sa pag-uga ng kama ang ngingit at magkahalong sigaw at ungol ko. Kapwa kami nakaramdam ng pagod.

Halos himatayin ako sa sarap ng unang engkwentro ko sa isang lalaking hindi ko pa ganun kakilala. Pikit mata kong inalala ang boyfriend ko. Napaiyak ako at naisip na ganito siya siguro ka saya sa piling ng iba. Ganito din malamang ang sarap na nararamdaman niya habang nakikipagtalik ito sa iba’t ibang babae.

Dahil hindi ko kayang ibigay sa kanya ang aking pagkababae dahil ang katwiran ko, gagawin lang namin ang bagay na iyon kapag kasal na kami. Oo, virgin ako. Isinuko ang pagkababae ko sa isang jeepney driver dahil sa inis at galit ko sa boyfriend ko, kaya nagawa ko ang lahat ng ito.

Masaya si JUN noong makuha niya akong virgin. Siya ang nakauna at sa kanya ko na rin isinuko ang katawan ko. Pagkatapos ng pangyayaring yun, halos araw-araw na kaming nagkikita. Inaamin ko, nagsimula kami sa libog, pero sa pagdaan ng mga araw, nakaramdam na kami ng pagmamahal sa isa’tisa. Pagkalipas ng halos anim na buwan,na kasama ko si Jun, nagbunga ang aming pinaghirapan at pinagsaluhan naming kaligayahan.Nabuntis ako at sumama na ako sa kanya.

Bago ako manganak, ikinasal na kami. Ngayon malaki na ang anak namin at masaya ako sa kanya. Masasabi kong biyaheng langit ang biyahe namin sa umaga, hapon at gabi. Kahit driver lang ito, wala namang katumbas ang kaligayahan ko sa piling niya at sa pagmamahal na binigay niya sa akin.

—WAKAS—

Ang Bida’t Kontrabida Sa Teleserye’t Pelikula

Sherald Salamat — Thu, 16 May 2013 22:43:03 +0000

Kidnapan at Takasan

Hindi na luma ang biglang pagdaan ng sasakyan sa mga teleserye’t pelikula upang sagasaan ang bida. Mga sasakyang may bobong driver na hindi marunong bumusina at mag-break kahit nasa rough road at makipot na kalsada. Paspas pa ang ratsada, kahit kitang-kita na nila ang tangang bida na slow motion na tumatawid mag-isa. Hindi rin marunong makinig ang mga bida ng tunog ng paparating na sasakyan, dapat may isang tao sa likod niya na tagasigaw ng kanyang pangalan upang ipaalala na mababangga na siya.

‘Yung iba, hihinto sa tapat ng namumutlang bida dahil ni-rape noong isang gabi, kukunin siya’t isasakay sa van. Sisigaw siya ng tulong, mag-iingay, at dahil sensitive ang tainga ng mga kidnappers, may ready silang mabahong panyo upang ipaamoy sa bida. Mawawalan ng malay ang bida, pagkagising niya, nasa warehouse na siya; may maluwag na tali ang tiyan, kamay, binti. Piring na itim na tela at busal na puting tela.

Kapag iginapos na ang bida ng nagngingitngit na kontrabida, darating ang back up niya na walang kasamang pulis (naniwala sa banta ng kontrabida). Makapupulot siya ng dos-por-dos para maihampas sa likod ng kalabang nakaambang na sa pagsisindi ng lighter upang apuyan ang bidang binuhusan ng gasolina (bawal daw hampasin sa ulo, baka hindi na makabangon). Isang hampas lang ang gagawin ng tagapagligtas, sapat na iyon upang bumulagta ang kalaban (5 seconds na mawawalan ng malay). Hindi niya pa kailangang mamatay dahil may mangyayari pang habulan maya-maya lang. Iiwan ang kahoy sa tabi ng kontrabida pagkakalas ng maluwag na tali sa braso (magkukuwentuhan muna sila sa tabi ng kontrabida bago tumakas).

Pagtakbo ng mga bida, saka lang babangon ang kontrabida (sinasadyang patakasin dahil sa totoong buhay, mabagal tumakbo ang mga bida; lalo pa’t babae. Hindi ko lang din sure kung talagang mabagal ring tumakbo ang mga kontrabida, hindi nila maabutan eh). Ngunit dahil may dalang baril ang kontrabida na hindi nauubusan ng bala, papuputukan niya ang mga tumatakas nang pasala-sala. At dahil doon, hindi na lang iisa ang bihag. Kung minsan, buong angkan na o silang dalawang tunay na nagmamahalan.

Para makatakas, kailangang mayroon talagang tangang kontrabida; makatutulog o malalasing sa paglalaro ng baraha (silang mga tulog mantikang hindi mabitiwan ang hawak na armalite). Pagkakataon na iyon ng mga bida para makatakas, at dahil masyadong clumsy ang mga bida, mababangga ng isa sa kanila ang mga bakal na lagi yatang present sa eksena. Magigising ang mga alalay ng kontrabida na animo’y nananaginip pa. Darating ang mastermind, babatukan ang kanyang mga alagad dahil nakatakas ang mga bihag. Katakot-takot na habulan na naman ang magaganap, siyempre dapat gabi; para makapagtago ang mga bida sa likod ng puno ng kamatis o sa likod ng basurahan habang ang mga humahabol ay dapat na huminto doon mismo sa tapat ng kanilang pinagtataguan (minsan, may batang saksi na nakatayo roon, tatanungin ng kontrabida kung nakita ang bida na nagtungo sa lugar na iyon.

Sa halip na isumbong ang kanyang nakita, lilingon iyon sa mismong pinagtataguan, saka sasabihing wala siyang nakita. Nasaan na ang kasabihang hindi nagsisinungaling ang mga bata? Ang tanga lang talaga ng mga kontrabida, senyales na ang paglingon ng saksi, bakit hindi nila ma-gets?) At dahil mahina nga ang pakiramdam ng mga kalaban, lalampasan lang nila ang mga nagtatago. Kaya ayon, makatatakas na ang mga bida. Pero hindi pa nagtatapos doon ang lahat, magpapahuli ulit sila dahil papaparahin nila ang isang sasakyan sa gitna ng dilim. Iyon pala, kalaban din. Hays!

Tandaan: Ayaw kainin ng mga bida ang ibinibigay na pagkain ng mga kontrabida. Lagi siyang walang gana. Tatabigin ang plato, saka titingin sa camera na para bang nanghihinayang.

Sakit Na Amnesia

Ang dahilan ng pagkawala ng memorya ay nauntog sa palawit-lawit na bunga ng mangga, mahuhulog sa paikot na hagdan, mababangga ng sasakyan saka mababagok ang ulo sa batong nakakalat sa daan. Kung minsan, mahuhulog sa bangin saka maaanod sa kabilang isla; islang puno pa rin ng kontrabida. Lintik na! Matatagpuan siya ng lalaking may pagnanasa na agad sa kanya, dahil labas ang maputing hita ng bida habang nakahandusay sa dalampasigan. Mouth-to-mouth siyempre, jackpot si kuya, wala pang toothbrush ang bida.

Panalo ito, mas benta ito kaysa sa paborito kong espasol. Dahil bida lang ang dapat magkaroon ng ganitong sakit. ‘Yung mga kontrabida eh dapat walang sakit, maliban sa cancer (na paboritong sakit sa palabas. Ewan ko ba? Pwede namang goiter, almuranas, ubo, dengue, tb, diarrhea, tulo, libog at pagkabitin sa sex ang maging sakit, bakit kailangang malala at nakamamatay?) Kapag nakalimot ka, required na may isang guwapong-guwapong-guwapong-guwapong lalaki na patay na patay sa’yo (na hindi mo naman gusto). Magpapakilalang asawa mo kahit hindi naman. Dahil tanga na’t nagkaroon pa ng amnesia ang bida, paniniwalaan niya ang lalaking nakapulot sa kanya na ang pangalan niya ay Sarah Aquino, kahit ang toto’y Penafrancia Bagonggahasa.

Kapag nakabalik siya sa dati niyang lugar, makasasalubong niya ang kanyang anak na sanggol pa noong sila’y nagkahiwalay. Lukso ng dugo ang batayan para mahulaan niyang anak niya iyon. Ang galing-galing naman.

Tandaan: Kapag bumalik na ang alaala ng bida, hindi agad sila magkakabalikan ng tunay niyang minamahal. Marami pang mawawalan ng alaala.

Mabait Ang Bida’t Kontrabida

Mabait talaga ang bida, subalit magiging matapang sila kapag maghihiganti na. ilang taong mawawala, iyon pala’y nag-aral kung paano ituwid ang dila sa pagsasalita ng English, nag-aral ng karate, nagsanay sa paglakad ng pakrus suot ang 8 inches na heals, at nag-aral manabunot. Para kapag muli silang nagkita ng dating nang-aapi sa kanya, malilito na ang audience kung sino ba talaga sa kanila ang magaling na kontrabida. Katakot-takot na sampalan na ito, pero dapat may malalalim na dialogue (you’re nothing but a second rate, trying hard copy cat) saka bubuhusan ang mukha ng bida, pero dahil nag-aral na siya ng iba’t ibang stunts, makata-tumbling siya sa ibabaw ng mesa para ilagan ang tubig na kulay pula (kung minsan, kaya na niyang tumalon simula sa pangatlong palapag, makailag lang).

Ang tunay na kontrabida naman, magiging kawawa sa bandang huli. Kung minsan pa, bigla silang bumabait kapag patapos na ang kuwento, mare-realize nilang mali ang kanilang ginagawa; parang pinaikot lang ang manunuod. Mag-aaway-away pa, magbabati rin naman pala. Pinahaba lang dahil may katunggali sa ratings sa kabilang istasyon. Mabait naman kasi talaga ang kontrabida, hindi nga niya maiputok ang hawak niyang baril na nakatutok na sa bida eh.

Ang masama lang sa usapang paghihiganti, mas mahabang naaapi ang bida kaysa sa kontrabida. Kalimitan, sa huling ere na lang ng palabas nakababawi ng sampal, sabunot, tadyak, hampas, suntok, batok at mura (hayup; pambansang mura) ang ating bida. Sabihin mo nga, nakabawi na ba siya sa lagay na iyon? Ang masaklap pa nito, kawawa na nga ang bida dahil mamamatay sa sakit na leukemia, eh dinadagsa pa siya ng mga kontrabida. Ewan ko lang kung bakit walang nagagawa ang katambal nitong lalaki sa palabas. Kalalaking tao, hindi maipagtanggol ang bida.

Tandaan: May kabit na mayaman ang kontrabida, kaya nakagagastos siya nang malaki para pahirapan ang bida. Pero hindi niya mahal iyon, dahil ang mahal niya ay iyong mahal ng bida. Tsk! Tsk! Tsk! Kaya sila nag-aaway eh.

Digmaang May Mahika

Ayan na, paborito ko ito. Darna, captain barbell, mulawin, krystala, super inggo, kidlat, etc. Ang bida, dapat may costume, at kapag nag-transform na siya simula sa hitsurang api patungo sa isang bold star na superhero, dapat may gagawing kakaiba (halimbawa: lulunok ng sapatos, gigilitan ang kanyang leeg, magbubuhos ng isang galong silver swan na suka, papasakan ng tubo ang puwit, o bubuhat ng tingting saka sisigaw ng… (kung ano ang tawag sa kanya; Supernoynoy, Captain SPO1, Congressman, at iba pa) Mata lang dapat ang may takip, kung minsan, ulo lang (bawal yatang mahamugan, mahina ang resistensya). Ang ipinagtataka ko lang eh, bakit hindi siya makilala ng kaniyang mga kaanak, kaibigan, at katambal?

Hindi naman natakpan ang ilong bibig, tainga, hugis ng mukha at ang tono ng pananalita. Pero bakit hindi talaga siya makilala? Kapag magpapalit na siya ng anyo, hahanap pa siya ng tagong lugar para wala talagang makakilala sa kanya (lagi naman may hindi sinasadyang nakasunod sa kanya; matalik niyang kaibigan) kahit ginugunaw na ng mga monster na nakadidiri ang buong Metro Manila (ipakikita sa video ang malaking orasan sa Manila City Hall na nasusunog, gayun din ang tulay ng Guadalupe na napuputol). Pagdating ng superhero sa mismong lugar kung saan naghahasik ng masamang hininga ang kalaban, magdadatingan naman ang sangdamakmak ng cameraman at photographer.

Ang nakatutuwa lang, pati ang mga halimaw sa palabas ay marunong mang-hostage. Siguro’y dahil dati siyang tao na pinasakan lang ng kung anu-anong likido sa katawan para maging isang kamangha-manghang imbensyon. Ewan ko lang kung bakit sa dinami-rami ng maaaring imbentuhin, eh halimaw pa. Pwede namang paramihin ang mga superhero, para mas maraming beses pa nilang maunahan sa pagpuksa ng krimen at pagresponde ang mga Pulis.

Ang importante sa role ng bida, hindi niya muna dapat matuklasan ang kakaiba niyang lakas, kailangan niya munang mabugbog. At kapag nakita niya sa kanyang imahinasyon ang dalamhati ng taumbayan at ang bilin ng namayapa niyang angkan na maghiganti, bigla siyang lalakas. Mas lalaki pa ang armas niyang kampilan. Matatalo niya ang kalaban dahil iyon ang itinakda ng tadahana (sabi ng writer at director). Dapat sa pagbagsak ng halimaw, dadagan sa kanya ang mga bakal na mula sa billboard na sponsor ng pelikula.

Ang pinakapaborito ko sa mga fantaseryeng ito eh kapag natapos na ang sagupaan, ‘yung kapag talo na ang halimaw. Daragsa pa ang mas maraming Cameraman, kailangan nilang interview-hin ang mga superhero (bawal ang halimaw, walang may lakas ng loob), tapos habang bumababa nang dahan-dahan mula sa ulap ang tagapaglitas, magpapalakpakan naman ang mga taong hangang-hanga sa kapa ng superhero. Ewan ko ba, sa halip na magtago ang mga tao habang nagguguhuan ang mga tulay at gusali dahil sa labanang dinaig pa ang pangalawang digmaang pandaigdigan, eh naroroon lang sila sa kalsada’t nanunuod. Kapag tapos na ang interview, kakaway ang superhero habang unti-unting lumulutang upang kumaripas ng lipad. Magpapalakpakan na naman ang mga tao, habang isinisigaw nang paulit-ulit ang pangalan ng superhero.

Tandaan: Kapag ispadahan ang labanan, umasa ka, marami nang nasaksak, nataga at napatay ang bida, pero wala pa ring dugo ang mismong ispada.

Ang Multo At Ang Background Music

Sa horror movie, kailangan laging magising ang bida sa mga oras na 12 midnight, 1:00am, 2:am at 3:00am. Dahil iyon sa malakas na ihip ng hanging mula sa bintanang sinadyang kalimutang sarhan dahil sa climate change. May pagsayaw pang nalalaman ang mga kurtina. Dahan-dahang maglalakad ang bida, magtutungo sa kusina upang kumuha ng malamig na tubig sa ref. May mararamdaman siyang kung ano (tutugtog na ang nakatatakot na background music.

At oo, ayaw niyang magbukas ng ilaw). Magugulat siya sa nahulog na kaldero, kaserola, kawali at takuri (oo, ‘yung maiingay lang ang may karapatang mahulog). Kung minsan, may lumulutang na kutsilyong nakatutok sa kanya, magpapahabol siya dahil masakit iyon. Ang mga multo ay dapat nasa Hospital, ilalim ng kama, sa kalsada, sa lumang bahay, opisina, fire exit, elevator, kuwarto, cr, stock room. At huwag kang magtaka, dahil walang multo sa sementeryo.

Dapat ang bida, mala-Kris Aquino, sagad sa ngala-ngala ang pagsigaw, nakababasag ng tasang may crack. Kadalasan, hindi nakatatakot ang mga horror movies, ang nagpapatili lang naman sa mga manunuod ay ‘yung malakas na kalabog o ‘yung tugtog. Kung wala ‘yun, baka magtawa ako hanggang katapusan. Isipin mo, may taong nakatakip ang buhok sa mukha nila, nakaturo ang kamay habang naglalakad ng parang pilay, at pag humarap sa ’yo, walang ngipin. Hahaha!

Dapat lampa ang bida, kapag hinahabol na siya ng multo. Paulit-ulit na madarapa, saka gagapang nang pahiga. At kapag nawalan ng malay ang bida, sa hospital na siya magigising.

Kalimitan sa mga multo, naghihiganti. Doon sa haunted house na kusang nagbubukas at nagsasara ang front door. Kapag nakapasok ka na, hindi mo na iyon mabubuksan dahil dapat talaga kayong makulong doon. Maalikabok sa loob ng bahay, maraming sapot ng gagamba, puting tela, painting ng dating may-ari at dapat walang ilaw. Kung mayroon man, asahan mong mawawalan ng kureyente kapag nandyan na ang mga multo.

Lagi lang tandaan, ang mga matatandang katiwala ng lumang mansyon ay maraming nalalaman. Lagi silang may babala sa mga magtutungo roon, ke kamag-anak man iyon ng may-ari o barkadahan. Dapat daw sundin ang kanilang mga payo, dahil kung hindi’y mapapahamak sila. Pero sa kalagitnaan ng istorya, sila naman ang nauunang mamatay kaysa doon sa mga pinaalalahanan nila.

Tandaan: Laging may second floor ang haunted house.

Aping Katulong

Sila ‘yung mga tagasunod sa amo, kahit sa bisita ng amo. Mga ekstrang handang magpasabunot sa mga kontrabida, magpabuhos ng kaning-baboy sa mukha, magpakaladkad sa baku-bakung hardin, magpahampas ng pala sa likod, at magpasaksak ng screw driver sa leeg. Saglit ang exposure nila kung ganun, kailangan lang talaga sila kasi hindi magmumukhang mataray ang kontrabida kung walang mumurahin habang inuutusang kumuha ng mireyenda sa kusina (ang masaklap lang, bakit laging mali ang timpla ng juice?)

May mga katulong na nagtatagal hanggang sa huling ere ng palabas, sila ‘yung mga artista talaga. Malaki ang ginagampanan nilang tungkulin dahil sila ang maawaing katulong sa mga inaaping bida. Isa sila sa mga magpapatakas sa mga ito, magbibigay ng ekstrang pera para pamasahe, tagabulgar ng katotohanan, at tagahatid ng tulong sa bidang kinulong sa kuwarto. Sa madaling sabi, tagapagligtas sila ng bida. Pero dahil katulong lang sila sa palabas, kapag nalaman na ng kontrabida ang kanyang mga ginagawa, kawawa siya rito; palalayasin. Ito namang tangang katulong, magmamakaawa pang huwag siyang paalisin.

May mga katulong na pahamak din, sila ‘yung mga dakilang tagasunod ng mga tunay na kontrabida. Idolo nila ang pagtaas ng kilay at pag-pose ng kanilang mga amo. At kapag nagkaalamanan na sa bandang huli, kasama ang katulong sa makukulong.

Tandaan: Hindi nawawala ang katulong na kontrabida sa kapwa niya katulong.

Ano’ng Nangyari sa Eksena?

Ang mga mayayaman kapag naghirap, mabilis na mapapalitan ang istilo ng kanilang pananamit. Simula sa gown na pantulog, patungo sa basahang pang-alis. Ewan ko ba? Noong naghirap ba sila eh ibinenta na pati ang mga magagara nilang kasuotan? At saang sampayan nila kinuha ang mga basahang damit? Kapag muling yumaman ang dating mayaman na naghirap, awtomatik, gown na muli ang suot nila. Parang may baon talaga silang gown, hindi lang puwedeng suotin dahil naging mahirap ang role nila.

Sa mga eksena naman, minsan ay nakalilimutan ng mga director ang oras at panahon. Tulad halimbawa nito: Ang unang eksena ay ang sampalan sa labas ng mansyon ng bida at kontrabida, umaga noon. Tapos ang sumunod na tagpo naman sa palengke ay mahinahong sabunutan ng katulong at amo, gabi noon. Paano nangyaring umaga sa mansyon at gabi sa palengke, eh nasa iisang bansa lang naman sila.

Ito pa, naanod ang pulang bag ng bida sa Ilog Pasig. Halos maluha-luha pa nga siya dahil mahal ang bili niya sa bag na iyon. Tapos kinabukasan, hawak na niya muli ang bag. Ano ‘yun? Inabangan niya sa kabilang dako ng ilog ang bag?

Nakikipag-ispadahan si Indio sa kagubatan, suot ang brown na damit. Hindi inaasahang masaksak siya sa tagiliran, butas ang damit, umagos ang dugo. Tapos noong nagamot na siya ng mga babaylan, iyon pa rin ang suot niyang damit; walang butas, walang dugo. Ano ‘yun? Marami siyang stock ng pare-parehong damit o magaling lang talaga ang naglaba’t tumahi?

Lumunok ng bato ang bida, sumigaw siya ng Darnaaaa! Napalitan ang suot niyang blouse at pantalon ng panti’t bra. Noong nagbalik siya sa dati niyang anyo, naka-blouse at pantalon na muli. O kaya hinubad ni superman ang suot niyang polo, iniwan niya sa kung saan siya naghubad, naging superman na siya. Pagbalik niya sa dating anyo, iyon na muli ang suot niya. Kahit kailan hindi ko pa nakitang binalikan ni superman ang polo niya sa lugar kung saan siya nag-transform.

Tandaan: Sa teleserye, kapag nagpakita na sila ng magandang tagpo sa ABANGAN kinabukasan, asahan mong sa pinakahuli pa iyon mangyayari. Laging maganda ang abangan kapag Friday, pinasasabik ang manonood sa darating na Monday.

p.e./mj